The East Side of it All – Joseph Dandurand – வாசிப்பனுபவம்

டேன்டுரான்டுவின் The East Side of it All கவிதைத் தொகுப்பினை வாசித்து முடித்த பிற்பாடு மனது முழுதும் விரவிக் கிடப்பது இந்த கேள்வி தான் ‘அப்ப இந்த பழங்குடி இன சனங்களுக்கு எந்த நாட்டுலயுமே நிம்மதியில்லையா?’. முன்னேறிய நாடான கனடா போன்ற தேசங்களில் கூடவா இவ்வளவு கஷ்டம். இத்தனைக்கும் கனடா அரசு பழங்குடி இன மக்களுக்கு எவ்வளவோ சலுகைகள் வழங்குகிறது வரிச் சலுகை, உதவித் தொகை, பள்ளி, கல்லூரிகளில் முன்னுரிமை இப்படி பல( இந்தியாவிலும் பல சலுகைகள் உள்ளன தான், ஆனால் மக்களைத் தான் அடைவதில்லை). இருந்தும் கனேடிய பழங்குடியின மக்களிடையே இவ்வளவு பிரச்சனையிருப்பதை இத்தொகுப்பின் மூலம் அறிய வந்தது சிறிது அதிர்ச்சிகரமான ஒன்றாக இருந்தது.

சுமார் 150-200 ஆண்டுகளுக்கு முன் கிறித்தவ மிசனரிகள் பழங்குடியினக் குழந்தைகளைப் பெற்றோர்களிடமிருந்து பிரித்து வந்துக் கட்டாயக் குடியிருப்பு பள்ளிகளில் வைத்து ஆங்கிலமும் கிறித்தவமும் போதித்தனர். பள்ளியில் தாய் மொழியில் பேசும் குழந்தைகள் கடுமையாக தண்டிக்கப்பட்டனர். சில இடங்களில் இன வெறி காரணமாக பள்ளிகளிலேயே குழந்தைகள் கொல்லப்பட்டனர்.இவையாவும் நான் அறிந்த ஒன்று தான். ஆனால் இன்றைய கனடாவின் மக்கள் தாராள மனப்பான்மைக்கு பெயர் போனவர்கள், வெளியிலிருந்து வரும் மற்ற கலாச்சார இனக்குழுக்களை வரவேற்பவர்கள் அவர்களிடமே பழங்குடிகள் பற்றிய வெறுப்புணர்வு உள்ளதை இந்த தொகுப்பை வாசிக்கும் வரையில் நான் அறிந்திருக்கவில்லை.

The East Side of it All தொகுப்பில் வாழ்தலின் பொருட்டும் நகரமயமாதலின் கட்டாயத்தாலும் நகருக்கு புலம் பெயர்ந்த ஒரு பழங்குடி இனத்தவன் கண்டு, கேட்டு, அனுபவித்த அவலங்களும், அவமானங்களும், பழங்குடிகளுக்கேயான தொல்கதைகளும், தொன்மையான பழக்கவழக்கங்களுமாக ஒரு பெரும் சித்திரத்தையே கவிதைகளில் வரைந்து காட்டியிருக்கிறார் டேன்டுரான்டு. டேன்டுரான்டுவின் கவிதைகள் வாசிக்க மிக எளிய அதே சமயத்தில் அடர்த்தி மிகுந்தவையாக உள்ளன. அதில் இருக்கும் உண்மைத் தன்மையும் வெளிப்படைத் தன்மையும், பனிக் கத்தியால் குத்தி எழும்பு வரை சொருகுவது போன்ற ஒன்று. ஆம், புக்கோவ்ஸ்கி கவிதைகளில் உள்ள அதே வெளிப்படைத் தன்மை. நான் வாசித்த வரையில் புக்கோவ்ஸ்கியின் கவிதைகளில் அறைக் கூவல்கள் கிடையாது. ஆனால் டேன்டுரான்டு தன் கனத்த கவிதைக் குரல்களின் வழி கனேடிய பழங்குடிகளுக்கு ஆதரவான மற்றும் பழங்குடியின தொன்மங்களின் தனித்துவங்களை,நம்பிக்கைகளை, தொடர்ச்சியாக அறைக்கூவல்களாக பிற சமூகங்களுக்கு, மக்களுக்கு முன் வைக்கிறார். இந்த கட்டத்துக்கு மேல் புக்கோவ்ஸ்கியின் கவிதைகளையும் டேன்டுரான்டுவின் கவிதைகளையும் ஒப்பிட வேண்டாம் என நினைக்கிறேன். நான் வாசித்ததே குறைவு என்பது ஒருபுறமிருந்தாலும் இருவரின் கவிதை உலகுகளே வேறு என்னும் போது ஒப்பிடுவது தேவையில்லாத ஒன்றாகத் தோன்றுகிறது. இனி The East Side of it All தொகுப்பில் உள்ள சில கவிதைகள் கீழே

நண்பரின் உறவினர் மகன் ஒருவன் இங்கு மேற்படிப்பு படிக்கிறான். அவன் கல்லூரி உள்ள இடத்தில் பழங்குடிகள் அதிகமாக வசிக்கின்றனர். வால்மார்ட் நிறுவனத்தில் பகுதி நேர ஊழியனாக வேலை செய்யும் அவன் கூறுகிறான் ‘கனேடியர்கள் நல்லவர்கள் தான், இந்த பழங்குடிகள் தான் சரியில்லை. வேலைக்கு போவதில்லை, அரசு மானியம் தருகிறது, நாள் முழுவதும் போதை’ என. இது தான் பழங்குடிகள் பற்றிய பெரும்பாலான மக்களின் மனநிலையும். அதற்கு நண்பர் திருப்பி கேட்ட கேள்வி இது ‘பழங்குடிகள் கனேடியர்கள் இல்லை என்றால் வேறு யார் தான் கனேடியர்கள்?’. நண்பரின் கேள்வியை நானும் சமூகத்திடம் எடுத்து வைக்க விரும்புகிறேன். நெடுநாள் ஒருவரின் வாடகை வீட்டில் இருப்பதால் அதை நம் சொந்த வீடாக்கி விட முடியாது. எங்கிருந்தோ வந்த வந்தேறிகள் பழங்குடிகளின் நிலத்தை எடுத்துக் கொண்டு , அவர்களின் சுயத்தை அழித்து, இப்போது இன அடையாளத்தைக் கொண்டும் இழிவு படுத்துகின்றனர்.

வயலின் கவிதையை வாசித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே நமக்குள் அவல ஸ்வரம் இசைக்க ஆரம்பித்துவிடுகிறது. எண்ணெய்யிடப்படாத பொருள் சேகரிக்கும் வண்டியின்(shopping cart) சக்கரங்கள் தரையோடு உரசி உரசி இழுபட்டுத் திரும்புகின்றன. அதோடு போதை பழக்கங்களுக்கு அடிமையாகி எதிர்காலம் பற்றிய பிரக்ஞையின்றி வாழ்வெனும் அவலத்தில் சிக்கித் திரியும் பழங்குடி நண்பர் பற்றிய சிந்தனைகளும்.

Violins
As the city sleeps
there are those who
go up and down the alley
picking up whatever may
be laying on the ground
that they toss into carts
and all you hear are
the squeaking wheels
as each cart is pushed
and pushed until it stops
to pick up a pop can
or beer can to toss
into their pile of gold

They are usually half
the man they used to be
Some are drunks and
others addicts but they
collect as if collecting
for their choice of church —
God welcomes them all
though some gave up
on God long ago.

வே ஃபைன்டிங்(தடமறிதல்/மார்க்கமறிதல் ) என்னும் கவிதையில் தன் சுயத்தையிழந்து குடும்பத்துக்காகவும் குழந்தைகளின் எதிர்காலத்துக்காகவும் புலம்பெயர்ந்து வாழும் பழங்குடி ஒருவனின் அவஸ்த்தையின் குரல் தெரிகிறது. அதனூடாகவே தன் தேர்வு குறித்த சந்தேகமும் அவனுக்கு எழுகிறது, இருந்தும் தன் குழந்தைகளுக்கு நல்ல கல்வி கிடைத்துவிட்டது. அவர்களின் எதிர்காலம் ஏதொரு குறையுமற்று அமைந்துவிடும். தன்னைப் போல் பொது நீரோட்டத்தில் கலக்க முடியாது அவன்/அவள் அவதிப்படமான்/மாட்டாள் என தன் சுய விருப்பு வெறுப்புகளை அடக்கிக் கொள்ளும் பழங்குடியின தந்தையின் மன அடுக்குத் தெளிவு பெறுகிறது.

மேலும் தன் பூர்வீகத்தை விட்டு பணியின் நிமித்தமும், இன்ன பிற கட்டாயத்தின் நிமித்தமும் பிரிந்து வாழும் யாவர்க்கும் இந்த கவிதை பொருந்தும்.

Wayfinding
If I were to stop at
every sign I was given
like the sound of an eagle
or the silence and flight
of a young hawk
or growling of a sasquatch
or the jumping fish before my net
or the way the river flows
and the sight of an old crane
as she snaps and kills a fish
with her razor-sharp beak.

If I could, I would turn this
into good medicine
for me and my family
and we would be protected
from all the hate and envy
on this reservation
but I can still hear
the whispers from those
who wait and wait
and take and take
and complain about those of us
who ‘ve reset our lives
in a completely different direction.

If we all touched this sky
and asked the questions
we all wanted answered
i would surely ask
what it is like on the other
side and would it be like
this life but much better
and much simpler.

As we all await our final walk
all we can do is listen
and watch for the signs
that will keep us grounded here
and all I can do as the world spins
around and around is watch
for the signs that my life
was always right and my children
have been given enough teachings
not to repeat what I’ve failed at
and as the day begins,
there are more signs: the call
of the coyote, the shining star,
all of this shown to me
as if I knew what to do with it.

லிட்டில் பீப்புள்(சிறிய மனிதர்கள்) என்னும் கவிதையில் ஒரு பழங்குடி இனத்தவன் வேறொரு பழங்குடி இன மக்களைப் பற்றியும், அவர்களுடனான இவர்களின் உறவு பற்றியும், ஒருவர் மற்றொருவருக்கு செய்து கொள்ளும் உதவிகள்/கைமாறுகள் பற்றியும் விரிவாக பேசியுள்ளார் ஆசிரியர் டேன்டுரான்டு. இதில் லிட்டில் பீப்புள் மரத்தின் மேல் வாழ்ந்தனர் என்றும் இவர்களுடன் அவர்கள் பேச்சுவது கூட இல்லை எனக் கூறுவதன் மூலமும் லிட்டில் பீப்புள் உடல் பலம் குறைந்தவர்களாகவும், கூச்ச சுபாவம் கூடியவர்களாகவும் இருந்தார்கள் என்பதையும் , ஆபத்துக்களில் இருந்து தன்னைக் காத்துக் கொள்ள மரங்களில் வசித்தார்கள் என்பதையும் அனுமானிக்க முடிகிறது. என்ன தான் மற்றொரு இனம் தன்னில் இருந்து மாறுபட்டு , விலகி இருந்தாலும், தன்னைவிட வலு குன்றிய இனமாக இருந்தாலும், எளிய பலம் கொண்ட இனத்தை வலிய இனம் அழியாது பரஸ்பரம் உதவி செய்து மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்த பழங்குடியின வாழ்க்கை முறையை ஆசிரியர் வெகு அழகாக கவிதைகளில் வடித்துவிட்டார்.

The little people
In the cedar forests lived
what we called little people.
They inhabited the trees
and when our village slept
they would come in and take
whatever was left outside.
They would find shells
and trade beads
and the odd fishing knife
to take home to the tops
of their great cedar homes.

We’d know when the little people
had been to our village.
We would simile and not
be upset with them
we’d be upset with ourselves
for leaving anything outside.
And when we would go
into the forest to gather cedar,
at the bottoms of certain trees
we’d sometimes come across
beautiful cedar hats. We’d put
the hats on and continue
to gather cedar and there beneath
another tree would be one
of our fishing knives
newly sharpened and left
for our fishermen. When we
were done gathering cedar
for the year, we’d leave
fresh fish heads for
the little people, as we knew
they loved fish head soup.

In the winter some years
we would go out into the forest
and start a fire to boil fish heads
for the little people. When we left,
they all came down to sit by
the warmth of the fire as they gorged
themselves on fish head soup.
As we went to sleep, we could
hear the little voices singing songs
of thanks. In the morning we found
cedar hats adorned with seashells
and trade beads and all the trinkets
taken from us a long time before.

இதைத் தவிர street healer 2, song of mountains, get away, the shame of man, muddy waters, the first day போன்ற கவிதைகள் பழங்குடிகளின் பல தொன் கதைகளையும், நம்பிக்கைகளையும், வாழ்தலின் பொருட்டு நகரங்களுக்கு புலம் பெயர்ந்து வாழ நேரிடும் போது அவர்கள் சந்திக்கும், ஒவ்வாமைகள், அவமானங்கள், அடையாளப்படுத்தல்கள், பழங்குடி இனப் பெண்களுக்கு நிகழும் கொடுமைகள் என பலவற்றையும் பேசுகின்றன. டேன்டுரான்டுவின் இந்தத் தொகுப்பு சந்தேகத்துக்கு இடமில்லாது ‘மலைப் பாடல்களின் தொகுப்பு’ தான்.

விஷ்ணுபுரம்- ஜெயமோகன் – வாசிப்பனுபவம்

விஷ்ணுபுரம் தன்னைக் காவிய நாவலாக பிரகடனப்படுத்திக் கொண்டு வாசிப்புச் சவாலென கோதாவில் குதிக்க அழைக்கும் நாவல். உண்மையில் விஷ்ணுபுரத்தை வாசித்து முடிப்பது சவாலான ஒன்றுதான். அதற்கு காரணம் அதன் பக்க எண்ணிக்கையோ, அது தரும் ஆழ்ந்த உணர்வு நிலைகளோ, அல்லது அடர்த்தியான மொழிப் பயன்பாடோ அல்ல. இழு இழுவென இழுக்கப்பட்ட எழுத்து முறையும், புரியாத பல வேற்று மொழிச் சொற்களின்(பெரும்பாலும் சமஸ்கிருதச் சொற்கள்)  பயன்பாடும், கவிதை என்ற பெயரில் 3-4 பக்கங்களுக்கு நீட்டி நீட்டி எழுதப்பட்டவைகளும் வாசிப்புக்குச் சோர்வை அளிக்கின்றன. விஷ்ணுபுரம் காவிய நாவலா, தமிழில் என்றும் நிலைத்திருக்கும் அல்லது நிலைத்திருக்க வேண்டிய நாவலா என்றால் ‘அவசியம் இல்லை’ என்று தான் கூறுவேன்.

ஜெயமோகன் தனது உரைகளில் ‘ரப்பர்’ நாவல் விஷ்ணுபுரம் எழுதுவதற்கு தன்னைத் தயார் செய்ய எழுதிப்பார்க்கப்பட்ட நாவல் என்று கூறியிருக்கிறார். ஆனால் எனக்கு ‘விஷ்ணுபுரம்’ அவர் இன்று வரை எழுதுவதற்கான மன உறுதியை தர எழுதப்பட்ட நாவலோ என்று தோன்றுகிறது. கை ஒடிய ஒடிய எழுதி தன்னைத் தேற்றியதை தவிர விஷ்ணுபுரம் இவ்வளவு நீட்டி எழுதப்பட்டதற்கு ஒரு காரணமும் இருப்பதாக எனக்கு தோன்றவில்லை. ஆனது யாவும் அழியும். உயர்ந்தது யாவும் வீழும். இது உலக நியதி. இதுவே விஷ்ணுபுரத்தின் மையக் கருத்தும். விஷ்ணுபுரம் என்ற காவிய நகரம் எவ்வளவு செல்வ செழிப்புடன் , சமய அடையாளங்களுடன், அதிகாரங்களுடன் இருந்தது , பின் எப்படி அதன் சமயக் கருத்தியல் மாறுகிறது, பின் எப்படி தனது சோபைகள் அனைத்தையும் இழந்து கோபுரங்கள்,மாளிகைகள் மண்ணோடு மண்ணாகி,நகரமே பிரளய வெள்ளத்தில் மூழ்குகிறது என்பது மூன்று பிரிவுகளாகக்( ஸ்ரீபாதம், கெளஸ்துபம், மணிமுடி) கூறப்பட்டுள்ளது.

பண்டைய காலத்தின் சிறப்பும், செழிப்பும், அதிகார  பொருளாதார நிலை பேதங்களால் காணப்படும் ஏற்றத்தாழ்வுகளும், அக்கிரமங்களும், விஷ்ணுபுரத்தின் பிரதிபெற்ற ஸ்ரீபாதத் திருவிழாவும், அதற்கான கொண்டாட்டங்களில் களி கொள்ளும் மக்களும், எல்லாம் கிட்டும் விஷ்ணுபுரத்தில் வாழ்வை இழந்து திரும்பிப் போகும் மக்களைப் பற்றியும் விரீரீரீரீவாக ‘ஸ்ரீபாதம்’-ல் கூறியிருக்கிறார் ஆசிரியர். இந்த பகுதியில் கூறப்படும் பெரும்பாலான பாத்திரங்கள் ஒன்றுக்கொன்று மெல்லிய தொடர்ப்புடைய  அல்லது சுத்தமாக தொடர்பே அற்ற கதாபாத்திரங்கள். இவை அனைத்துமே நூற்றாண்டுகள் தாண்டி ‘மணிமுடி’ நடக்கும் காலத்து கதாபாத்திரங்களுடன் தொடர்ப்புபடுத்தப்பட்டாலும், அது ஏனோ இந்த முதல் பகுதி முழுக்கவே புறக்கணிக்கப்பட்டு எழுதப்பட்டிருக்கலாமோ என்று தான் தோன்றுகிறது. அந்த அளவுக்கு முதல் பகுதி வாசித்துவிட்டு இறுதி பகுதியை வாசிக்கும் போது கதாபாத்திரங்கள் அந்நியப்பட்டு போய்விடுகின்றன. விஷ்ணுபுரம் என்னும் பெரும் நகரத்தின் பிரம்மாண்டமும், மரபும், புகழும், முன்னோர் பெருமைகளும் மூன்றாம் பகுதியான பிரளயத்தில் அழியப்பதற்காவே நீட்டி நீட்டி எழுதப்பட்டதாக தோன்றுகிறது. அதை தவிர்த்து நீண்ட சோர்வூட்டக் கூடிய முதல் பகுதிக்கு முக்கியத்துவம் ஏதும் இருப்பதாகத் தோன்றவில்லை. ‘முன்ன எப்படி இருந்த ஊரு இப்படி சீரளிஞ்சு போச்சே.. ஹும்……’ வாசிக்கும் நமக்கு இப்படித் தோன்ற வைக்கத் தான் முதல் 400 பக்கங்களா என்றால் அதற்கான அவசியம் இல்லை தான். ‘மணிமுடி’ வாசித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே இந்த எண்ணங்கள் உண்டாகிவிடுகிறது. அது நிச்சயமாக முதல் பகுதி வாசித்ததால் உண்டான பாதிப்பு இல்லை, ‘மணிமுடி’யின் எழுத்து நடையால் உண்டான ஒன்று.ஆனால் அந்த சுவாரஸ்யமும் அந்த பகுதி முழுக்கவும் அல்ல. பிரளய காலத்திற்கு முன்னதாகவே பெரும்பாலான மக்கள் விஷ்ணுபுரத்தை விட்டு வெளியேறி விட மிக சொற்ப மக்களே உள்ள ஊரில் சாதிக்கு ஒரு குடும்பத்தை எடுத்து வழிய எழுதிச் செல்வது போல் இருந்த ‘மணிமுடி’ அத்தியாயங்கள் அயர்ச்சியை உண்டாக்குகின்றன. 

நாவலில் என்னை பெரிதும் கவர்ந்த பகுதிகள் இரண்டாம் பகுதியான ‘கெளஸ்துபம்’ மும் ,’மணிமுடி’யின் பிரளய அத்தியாயங்களும் தான். முதலில் கெளஸ்துபம் பகுதி அயர்ச்சியூட்டுவதாக இருந்தாலும், சிறிது இடைவேளி விட்டு அதற்கான மனநிலையில் வாசிக்கும் போது சுவாரஸ்யமானதாக இருந்தது. இந்துவத்தின் பல்வேறு ஞானமரபுகள் பற்றிய விசாரணைகள், பெளத்தத்தின் பல்வேறு ஞானமரபுகள் என பலவும் விரிவாக, விவாதமாக எழுதப்பட்டிருந்தது. இவற்றின் உண்மைத் தன்மை என்ன என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, நிச்சயமாக அதை நான் தேடவும் போவதில்லை. இந்த பகுதியில் எழுதப்பட்டிருக்கும் விசயங்கள், கூற்றுகள் அந்தந்த மரபுகளின் அடிப்படையில் எழுதப்பட்டிருப்பது உண்மையானால் அதை எழுத்தில் கொண்டு வர ஆசிரியர் போட்ட உழைப்பு அசாராணமான ஒன்றாக இருந்திருக்கும். ஆனால் இந்த பகுதியினாலேயே இந்நாவல் நிச்சயமாக காவியத்தன்மையை அடைய முடியாது எனவும் நினைக்கிறேன்.

விஷ்ணுபுரம் நாவலின் மற்றுமோர் அலுப்பூட்டும் பகுதி விஷ்ணுபுரம் காவியம் பற்றி அதிலேயே ஆங்காங்கே கூறப்பட்டிருப்பது. அத்தகைய சமயங்களில் நாவலில் உள்ள அனைவரும் வெளியேற்றப்பட்டு ஆசிரியர் ஜெயமோகனே அனைத்தையும் கூறுவதாகத் தோன்றுகிறது. இதன் உச்சமாக விஷ்ணுபுரத்தை எப்படி வாசிக்கலாம் என்றும் மணிமுடியின் ஓரிடத்தில் கூறிகிறார். அதில் கூறப்பட்டிருக்கும் ஒரு முறையில்(முதலில் கெளஸ்துபம், பின் ஸ்ரீபாதம், கடைசியாக மணிமுடி. இந்த வகையில் கதாபாத்திரங்களுக்கான தொடர்ப்பை நினைவு கொள்வதில் சிக்கல் இராது , ஆனால் ஸ்ரீபாதம் வாசிக்கும் போது உண்டாகும் அயர்ச்சியை ஏதொன்றும் செய்ய வாய்ப்பில்லை) வாசிப்பது எனக்கும் நல்ல யோசனையாகத் தோன்றினாலும் ,அது அவசியம் நாவலிலேயே கூறப் பட்டிருக்க வேண்டுமா? அப்படி கூறிப்பிடவேண்டும் என்றால் ஆசிரியருரையிலோ,  மதிப்புரையிலோக் கூடக் கூறியிருக்கலாமே? ஜெயமோகனுக்கு வாசகர்கள் மேல் உள்ள நம்பிக்கை இவ்வளவு தானா?

விஷ்ணுபுரம் நாவலில் குறிப்பிட வேண்டிய செய்தி ஒன்று உண்டு. அது , விஷ்ணுபுரம் நாவலில் வரும் விஷ்ணு விஷ்ணுவே இல்லை என்றும் ஆதிகுடிகள் வழிபட்டு வந்த தொல் குடி தெய்வத்தை காலப்போக்கில் விஷ்ணுவாக்கி ஆதி குடிகளை கோவிலிருந்து விலக்கியும் வைப்பது போன்றும் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும். உண்மையில் எல்லா பெருந்தெய்வங்களும் இப்படித் தான் ஏதோ ஒரு தொல் குடி சிறு தெய்வத்திலிருந்து உருவாகியிருக்கக் கூடும். ஈரப் பேனாக்கி பேன பெருமாளாக்குறதுல நம்மவர்க்கு இணை யாருண்டு?

விஷ்ணுபுரம் முழுக்க பேசப்படும் சிற்ப சாஸ்திரம், யானை, குதிரை சாஸ்திரங்கள், ஆகம விதிகள், வேதங்கள் ,இந்து, பெளத்த ஞான மரபுகள் பற்றிய விவரணைகள் என பலவும் ஆசிரியரின்  பெரும் உழைப்பைக் காட்டுகின்றன. ஆனால் நாவல் ஒட்டு மொத்தமாக அனைத்து தகவல்களையும், கருத்தியல் சாத்தியக் கூறுகளையும்  கலந்து கட்டிப் பூசி மொழுகப்பட்ட ஒன்றாகத் தெரிகிறதே ஒழிய பார்த்து பார்த்துச் செதுக்கியதாகத் தெரியவில்லை.

குறிப்பு – இந்த வாசிப்பனுபவத்தில் வேண்டுமென்றே தான் ஒரு கதாபாத்திரம் பற்றிக் கூட எழுதவில்லை. அது அவசியமற்றது எனத் தோன்றியது. மற்றபடிக்கு சங்கர்ஷணன்,பிங்கலன், லட்சுமி, அனிருத்தன், லலிதாங்கி, சாருகேசி, திருவடி, வல்லாளன், வைஜயந்தி, அக்னி தத்தன், பவ தத்தன், சூர்ய தத்தன், ஆசாரி, சிற்பி,அங்காரன், காஸ்யபன், அஜிதன், சந்திரகீர்த்தி, நரோபா, நீலி, சோலைப் பைத்தியம் மேலும் பல, பலர் என பாத்திரங்களா இல்லை விஷ்ணுபுரம் நாவலில் குறிப்பிட 🙂 .

கவிதை – தேவதை

துவட்டிப் போட்ட துண்டை கழுத்தில் கட்டி
சித்தப்பா சித்தப்பா
எனக்கு றெக்க முளைச்சிருச்சு இந்தா என்று
திரும்பி காட்டியவள் முதுகில்
கொத்து கொத்தாய் சந்தோசத்தின் இறகுகள்
நடுவீட்டில் கிடந்த சேரில் ஏறிக் குதித்து
இப்ப பறந்தேன் பாத்திங்களா
என்றவள் கேட்ட கணம்
எதிர் சேரில் அமர்ந்த படியே பறந்திருத்த நான் மெல்லத் தரையிறங்கித்
தலையசைத்திருந்தேன்
ஒரு புன்னகையை சுமந்தபடி.

மேக்காத்து குறிப்புகள்-1

சமீபத்தில் கனேடிய பழங்குடி இனத்தைச் சேர்ந்த கவிஞர் ரீட்டா ஜோ-வின் (Rita Joe) “I lost my talk” என்னும் கவிதை வாசிக்கக் கிடைத்தது.அக்கவிதையின் பின் ஒரு வரலாறு உள்ளதும் ரீட்டா ஜோ அவ்வரலாற்றின் ஒரு பகுதி என்பதும் பின்னர் தெரியவந்தது. அதன்பின் மிஸிஸாகா(Mississauga) நூலகத்தில் அவரது நூல்களைத் தேட ஆரம்பித்தேன். கொரோனா நோய் பரவல் காரணமாக நூலகங்கள் உட்பட பல பொது இடங்கள் மூடப்பட்டுள்ளன என்றாலும் நூலகத்தின் இணைய தளம் மூலம் முன்னரே தேவையான புத்தகத்தை பதிவு செய்து குறித்த நேரத்தில் சென்று பெற்றுக் கொள்ளலாம். அவ்வாறு தான் ரீட்டா ஜோவின் ‘ For The Children’ புத்தகத்தை வாசித்தேன். இந்நூலில் I Lost My Talk அளவிற்கு நம்மை பாதிக்கும் கவிதைகள் இல்லை என்றாலும் ஒரு பழங்குடி இனப் பெண் தன் இனக்குழுக்கென இருக்கும் மரபான வாழ்வு முறை மேற்கத்திய பொது மனநிலையால் எவ்வாறு திட்டமிட்டு சிதைக்கப்பட்டது எனவும், அந்த வாழ்விலிருந்து முழுதும் விலகி விடாதிருக்க வேண்டியதன் அவசியத்தையும், அந்த அவசியங்களை அடுத்த தலைமுறைகள் அறிந்திருக்க வேண்டியதன் கட்டாயத்தையும், இத்தனை நாள் நான் செய்தவற்றை நிறுத்தும் நேரம் வந்துவிட்டது; இது உங்களின் முறை என இளைஞர்களிடம் குழந்தைகளிடம் பொறுப்பைக் கைமாற்றும் தருணங்களையும் , மரணம் பற்றிய எளிய விளக்கங்களையும், ஒரு குழந்தையின் புரிதலோடு பதிவு செய்திருக்கிறார். பெரும்பாலான கவிதைகள் ரீ்ட்டா ஜோவின் சிறு வயதில் நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சியினை வார்த்தைகளால் காட்சிப்படுத்துகின்றன அவ்வளவு தான். அதன் பின்னால் இருக்கும் அரசியல், புறக்கணிப்பு நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டியது. ஒரு குழந்தையாக அவர் அனுபவித்ததை ஒரு முதியவராக, வயது வந்தவராக அவர் விளக்கவில்லை. மாறாக வயது வந்துவிட்ட நாமே புரிந்து கொள்ளும்படிக் கூறாமல் கூறிச் செல்கிறார். அது நிற்க.

சமீபமாக தமிழில் ஒரு தனி இசைப்பாடல் வெளிவந்தது. எஞ்சாய் எஞ்சாமி(Enjoy Enjaami). நம் தலைமுறைக்கு முந்தைய தலைமுறை, அதற்கு முந்தைய தலைமுறை, அதற்கும் முந்தைய தலைமுறை என பின்னால் சென்று கொண்டே போனால் நாம் ஒரு பழங்குடி இனத்தின் தொடர்ச்சி என்பதை கண்டடைய முடியும். காட்டையும், காட்டு மிருகங்களையும் சார்ந்து இருந்த வாழ்வு அவற்றை விட்டு விலகுவதில் தொடங்கி, அழிப்பதில் தீவிரப்பட்டு, இன்று கிட்டத்தட்ட அவற்றின் இருப்பையே புறக்கணிக்கத் தொடங்கியிருக்கிறோம். காடு இன்று நமக்கு ஒரு அயலிடம். காட்டு மிருகங்கள் பயங்கரமானவை. மரம், செடி,கொடிகள் இருந்தால் பூச்சிகள் நிறைய வரும்.இது தான் பொது சமூகத்தின் எண்ணவோட்டம். கால ஓட்டத்தில் நாம் இயற்கையிலிருந்து எவ்வளவு விலகி வந்துவிட்டோம் என்பதைப் பற்றியும், இந்த உலகம் மனிதன் ஒருவனுக்கானது மட்டும் அல்ல என்பதைப் பற்றியும் பேசும் ‘enjoy enjaami’ பாடல் இந்த புள்ளியில் தான் ரீட்டா ஜோவின் கவிதைகளுடன் ஒன்றிப் போவதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது.

கால நிலை மாற்றத்தின் காரணமாகவும், உலக அளவில் தகவல் தொடர்பு தொழில் நுட்பத்தில் ஏற்பட்டுள்ள வளர்ச்சியின் வசதியாலும், அதன் மூலம் பெற்ற புரிதல்களினாலும் சூழிலியல் பற்றியும், இயற்கை வளங்களின் இழப்பு பற்றியும் இன்று நாம் தீவிரமாக பேசிக் கொண்டும், சிந்தித்துக் கொண்டும் இருக்கிறோம். ஆனால் என்ன பேசுகிறோம்? பூமிப் பந்து சூடாகிக் கொண்டிருக்கிறது. ஓசோன் படலத்தில் ஓட்டை விழுந்துவிட்டது. கடல் மட்டம் உயர்கிறது. மரங்கள் வெட்டப்படுகின்றன. காடுகள் அழிக்கப்படுகின்றன. உயிர் சுழற்சியின் பல கட்டங்களில் உள்ள முக்கியமான உயிரினங்கள் அழிவை நோக்கிச் செல்கின்றன என அடுக்கிக் கொண்டே செல்கிறோம். இத்தீதுகளிலிருந்து தப்பிக்கும் ஒரே வழியாக மரம் வளர்ப்பதைக் கூறுகிறோம்.அதை அவசியமானதொரு விசயமாக முன்னிருத்துகிறோம். ஆனால் அது மட்டும் போதுமா? வீட்டுக்கொரு மரம் வளர்த்தால் ஒருவேளை புவி வெப்பமாவதை தடுக்கலாம், கடல் மட்டம் உயர்வது கட்டுப்படலாம், ஆர்டிக் பனி உருகுவது இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பலாம் ஆனால் மரமும் செடியும் வரும் போது உடன் வரும் விலங்குகளையும், பறவைகளையும், பூச்சிகளையும் நாம் என்ன செய்யப் போகிறோம்? இதற்குத் தான் நாம் இன்னோரு புதிய சூழ்நிலைக்குப் பழகிக் கொள்ள வேண்டும். திருத்தம், பழைய சூழ்நிலைக்குப் பழகிக் கொள்ள வேண்டும். விலங்குகளையும், பறவைகளையும், பூச்சிகளையும் இயற்கையின் ஒரு பகுதியாக, நம்மின் ஒரு பகுதியாக கருதப் பக்குவபடுத்திக் கொள்ள வேண்டும். புலி வந்தால் என்ன? முறத்தால் விரட்டலாம் என்னும் மனநிலைக்கு வர வேண்டும். அதற்கு நமது பழங்குடி இன வாழ்வு முறையை மீண்டெடுக்க வேண்டும். வானும் மண்ணும் மனிதனுக்கும், மரங்களுக்கும், புழு, பூச்சிகளுக்கும், மிருகங்களுக்கும், பறவைகளுக்கும், மீன்களுக்கும், நுண்ணியிர்களுக்கும் பொதுவானது என உணர்ந்து வாழ வேண்டும். இவை யாவும் கை கூட எல்லாம் வல்ல பேரியற்கை நமக்கு அருள்வதாக.

“கம்மங்கரை காணியெல்லாம்
பாடி திரிஞ்சானே ஆதிக்குடி
நாய் நரி பூனைக்கும் தான்
இந்த ஏரிகுளம் கூட சொந்தமடி”
— ‘எஞ்சாய் எஞ்சாமி’ பாடலின் சில வரிகள்

கவிதை – இரண்டாவது நாற்காலி

எப்போதும்
நீலத் திமிங்கலம் வாயில் சின்ன மீன்கள் நீந்தும் காட்சியோ அல்லது
திமிங்கலத்தின் வால் நீரில் அறையப்படும் காட்சியோ
தொலைக்காட்சியில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும்
எப்போதேனும் வலசைப் பறவை தரையிறங்கும் காட்சி
அரிதாகச் செய்திகள்
இத்தனை மணி என்று சொல்ல முடியாது ஆனால்
இரவின் முதல் புள்ளியைக் கணித்தது போல
சரியான நேரத்தில் மேசை விளக்கு எரியும்
காலை மாலை வெயில் பனி என எல்லா காலத்திலும்
இரண்டு வெள்ளை நாற்காலிகள் வராண்டாவில் கிடக்கும்
குழந்தைகளைக் கண்டால் he is very cute; she is very cute
சிறுவர்களைக் கண்டால் heyyyy, how do you do?
யுவன்-யுவதிகளுக்கு ha, weather is nice today
பறவைகளுக்கு twee twee
வண்டிகளின் தொலைவியக்கிச் சாவிகளுக்கு beep beep
என சகலத்துக்கும் முகமன் கூறி
கையில் சிகரெட்டுடன் தனிமையை ஊதி ஊதித் தள்ளிக் கொண்டிருக்கும்
தாத்தாவின் இரண்டாவது நாற்காலியில் உட்கார யாரும் வரவேயில்லை.

கவிதை – கோணம்

முதலில் மழையைப் பற்றிய நினைவுகளை அழித்தேன்
பின் குழந்தைகளைப் பற்றியவைகளை
பின் பறவைகள் மரங்களைப் பற்றி
பிறகு தரை தொடங்கி வானம் வரை ஒவ்வொன்றாக
இறுதியாக சுற்றியிருக்கும் சுவர்களையும் மறந்த போது
உலகத்திற்கு நான் ஞானி
பக்கத்து வீட்டு மாமாவுக்கு பைத்தியாரன்

கவிதை – துமி

புட்டம் உயர்த்திக் குப்புறப் படுத்திருப்பவனின்
இடக்கைக் கட்டைவிரல் வாயிலிருக்கிறது
ஒரு விரல் ஒரு உலகம் அவனுக்கு
தொலைக்காட்சியில் தெருக்காட்சியில்
பிடிக்காதக் காட்சிகள் குறுக்கிடும் போது
வலது கையால் காலரைத் தேய்த்தபடி
இடது கைப் பெருவிரலால் வெகு எளிதாக
அந்த உலகில் புகுந்து கொள்ள முடிகிறது அவனால்
அதுவல்ல புதிர்
ஆற்று மண் கரையில் படிவது போல
என்னில் கழிந்து அவனில் சேரும் காலவோட்டத்தின்
எந்தத் துமியில் இருந்தது அந்த உலகம்?

கவிதைவாசி-3

உண்மைக்குள் பேருண்மைகள் உறங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. நாம் எப்போதும் விழித்திருக்கும் ஒன்றை மட்டுமே காண்கிறோம். எனக்காக விழித்திருக்கும் ஒன்றின் உள்ளே உங்களுக்கான ஒன்று உறங்கிக் கொண்டிருக்கலாம். 

வானில் திரிகிறது சூல் கொண்ட பறவை, கருவின் நினைவிலி மனதில் விரிந்து கிடக்குது இன்னுமோர் வானம். ஊனக் கண் கொண்டு பார்க்கும் நமக்கு பறவை தெரியும்,வான் தெரியும். கருவும் அதன் வானும் முன்னதில் உறங்கிக் கொண்டிருப்பவை. புலன்களால் அறிய முடியாதவை.

தேவதச்சனின் இந்த கவிதை அப்படிபட்ட விஷயங்களைத் தான் பேசுகிறது. ஒரு துமி நீரில் விழும் ஒரு துளி ஒளி ஒரு தொகை நிறங்களின் இருப்பைப் புலன்களுக்கு உணர்த்துவதைப் போல, காண்பவற்றை வகுந்து உள்ளே உறங்கிக் கொண்டிருப்பவைகளை விரித்துக் காட்டுகிறது.

காற்று ஒருபோதும் ஆடாத மரத்தை பார்த்ததில்லை
——————————————————————————
காற்று ஒருபோதும் ஆடாத மரத்தை பார்த்ததில்லை
காற்றில்
அலைக்கழியும் வண்ணத்துப்பூச்சிகள், காலில்
காட்டைத் தூக்கிக் கொண்டு அலைகின்றன
வெட்ட வெளியில்
ஆட்டிடையன் ஒருவன்
மேய்த்துக் கொண்டிருக்கிறான்
தூரத்து மேகங்களை
சாலை வாகனங்களை
மற்றும் சில ஆடுகளை.

‘காற்று ஒருபோதும் ஆடாத மரத்தை பார்த்ததில்லை’ – எவ்வளவு பெரிய உண்மை இது, இல்லையா? காற்று ஒருபோதும் ஆடாத மரமென எதுவும் இருக்க முடியுமா? முடியவே முடியாது. ஆனால் நாம் என்ன காண்கிறோம், காற்றுக்கு ஆடும் மரங்களை. உண்மைக்குள் உறைந்திருக்கும் இந்த பேருண்மையை உணர்த்த நமக்கு ஒரு கலைஞன் தேவைப்படுகிறான். இந்த வரியை மீண்டும் மீண்டும் வாசிக்கும் போது வான்காவின் சைபரஸ் மரங்கள் ஓவியம் (cypresses by Vincent van Gogh) நினைவுக்கு வருகிறது. ‘காற்று ஒருபோதும் ஆடாத மரத்தை பார்த்ததில்லை’ என்னும் வரிக்கு ஏற்ற கச்சிதமான ஓவியம் அது மட்டுமே.

‘காற்றில்/அலைக்கழியும் வண்ணத்துப்பூச்சிகள், காலில்/காட்டைத் தூக்கிக் கொண்டு அலைகின்றன’. தேவதச்சனின் கவிதை வரிகளில் அடிக்கடி கோடிட்டு காட்டப்படும் வரி இது. ஒரு பூவில் அமர்ந்து மகரந்தங்களை ஏற்று மறு பூவின் சூலகத்தில் அதை இறக்கும் போது கரு உருவாக காரணமாகிறது வண்ணத்துப் பூச்சி. பூ காயாகி, காய் கனியாகி , கனி விதையாகி, விதை விருட்சமாகி, விருட்சம் கானகமாக ஆயிரமாயிரம் வருடமாகும். இந்த ஆயிரமாயிரம் வருட நிகழ்வுகளை இரண்டே வரியில் அடக்கி அதையும் வண்ணத்துப் பூச்சியின் கால்களிலேயே ஒட்டி வைத்த கவிதை வரி இது.

‘ஆட்டிடையன் ஒருவன்\மேய்த்துக் கொண்டிருக்கிறான்\தூரத்து மேகங்களை\சாலை வாகனங்களை\மற்றும் சில ஆடுகளை.’ ஆட்டிடையன் ஒருவன் சாலையை ஒட்டிய வெளியில் தனது ஆடுகளை மேய்த்துக் கொண்டிருக்கிறான்.இது ஒரு நிகழ்வு. நிஜம். ஆனால் அதை தவிர்த்து அங்கு நடக்கும் பிறவற்றை நாம் நிஜமல்ல என்று கூறிவிட முடியாது அல்லவா? அவையும் நிகழ்வுகள். நிஜங்கள். சாலையில் வாகனங்கள் வரும் போகும், வானில் மேகம் கூடும், கலையும். இவைகளை அவன் ஒன்றும் செய்யவில்லை. ஆனால் அவன் இருப்பு ஏதோ ஒரு வகையில் அங்குள்ளவற்றுடன் தொடர்புடையது. அவைகளின் இருப்பு இவனோடு கொண்டுள்ளதைப் போல..

கவிதைவாசி-2

நாம் காலத்தைத் தின்று வளர்கிறோம். காலத்தில் பிறந்து, காலத்தில் வளர்ந்து, காலத்தில் மையலுற்று, காலத்தில் கரைபவர்கள் நாம். நம்மையும் காலத்தையும் பிரிக்க முடியாது. காலத்தைப் பிரிந்த நாம் வெறும் சதைப் பிண்டங்கள். பிணங்கள்.

காலம் நம் வாழ்வில் எவ்வளவு முக்கியமானவொன்றோ அதே அளவு கவிதையிலும் முக்கியமானவொன்று. கவிதைகளின் மூன்று முக்கிய உறுப்புகளாக தருணம்(காலம்), காட்சி, உணர்வுகளைக் கூறுகிறார் எழுத்தாளர் வண்ணநிலவன். இவற்றில் ஒன்று அல்லது இரண்டு உறுப்புகளை மட்டும் கொண்டும் கவிதைகள் அமையலாம். இதுவும் அவர் கூற்று தான்.

காலத்தை மையமாகக் கொண்ட கவிதைகளில் ஒருவித நிரந்தரத் தன்மை புகுந்து கொள்கிறது. இன்றைக்கும் என்றைக்குமான நிரந்தரத்தன்மை. என்றோ முடிந்து இன்றும் நினைவில் மிதந்து கொண்டிருக்கும் நிரந்தரத்தன்மை. இறந்ததெல்லாம் நினைவாக, வருவதெல்லாம் கனவாக நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் நிரந்தரத்தன்மை.

கவிஞர் அபி காலம் என்னும் தலைப்பில் சில கவிதைகள் எழுதியிருக்கிறார்(எந்த கவிஞர் தான் எழுதவில்லை?). அதில் ஒரு கவிதை சமீபத்திய வாசிப்பில் பிடித்த ஒன்று.  இந்த கவிதையின் தலைப்பில் உள்ள காலம் என்பதை எடுத்துவிட்டால் கவிதையோடு இணைய சாத்தியமானப் புள்ளி என அநேகமாக எதுவும் இல்லை.

காலம் — கறுப்புச் சூரியன்
——————————————–
இந்த
ஒளியின் பயங்கரத்தில்
வழிகண்டு போக
கண்மறைத்துப் போக
ஒரு கறுப்புச் சூரியன்
உண்டு
ஒவ்வொருவரிடமும்

‘இந்த\ஒளியின் பயங்கரத்தில்\’வழிகண்டு போக ‘ – அப்பட்டமான இந்த வாழ்வில், உன்னையே உற்றுப் பார்க்கும் இந்த உலகில், நாம் பெற்ற அனுபவங்கள் மூலம் வாழ வழி கண்டு போகவும், ‘கண்மறைத்துப் போக’ -, அடைந்த அவமானங்களை, அசிங்கங்களை எல்லாம் மறந்து கடந்து போகவும், காலம் என்னும் கறுப்புச் சூரியன் நம் ஒவ்வொருவரிடமும் உண்டு.

இங்கு காலத்துக்கு கறுப்பு வண்ணம் தீட்டியதில் சிறப்பேதும் இல்லை. அது பல கவிஞர்கள் பற்பல கவிதைகளில் கூறியது. ஆனால் கறுப்புச் சூரியன் என சுட்டியது ரசிக்கத்தக்கது. சூரியனின் இருப்பு புறக்கணிக்க முடியாத ஒன்று. புவிக்கு ஆதாரம். அதேபோல் , காலம் நம் இருப்புக்கு ஆதாரம். புறக்கணிக்க முடியாதது. காலத்தைப் பிரிந்த நாம் வெறும் சதைப் பிண்டங்கள். பிணங்கள்.

அபி கவிதைகள் – https://abikavithaigal.blogspot.com/p/blog-page.html

கவிதைவாசி -1

சுதந்திரவல்லியின் சூரசம்ஹாரம்- மணல்வீடு இதழ்(37-38)

இந்த கவிதைக்கு முன்னாடி சுதந்திரவல்லி கவிதை எதையும் வாசிச்சது கிடையாது. இந்த கவிதையையும் முதல் தடவ படிக்கும் போது ஆமா கவிதை தான் அதுக்கு? அப்பிடிங்குற எண்ணம் தான் இருந்துச்சு. ரெண்டு மூனு தடவை திருப்பி திருப்பி வாசிக்கும் போது தான் கவிதைல இருக்குற விசயங்கள் ஒன்னு ஒன்னா பிரிஞ்சு தெளிவு வந்துச்சு.அதுக்கப்புறம் வாரம் ஒரு தடவையாவது எடுத்து வாசிக்குற கவிதையா இருக்கு.

கவிதையோட உசுரே முதல் வரி தான். உயிர்னா அந்த வரி தான் கவிதையோட கருவானா? இல்ல. ஆனா அந்த முதல் வரி இல்லைனா இந்த கவிதைக்கு இவ்வளவு அழகு கிடையாது.

‘குறுக்கி தைத்த யோனி\நுழைப்பதிலும் கடினம்\எடுப்பதிலும் கடினம்…’ வரிகள் என்ன சொல்லுதுனு புரியனும்னா husband stitch-னா என்னனு தெரியனும். அது புரிஞ்சுட்டாலே கவிதை என்ன சொல்ல வருதுங்கறத கிட்டத்தட்ட அனுமானுச்சரலாம். இதுக்கு அடுத்த அடுத்த வரிகள வாசிக்கும் போது கவிதை தெளிவா தன்னை படம் போட்டு காட்டிருது. ‘பாருங்கள்\பெண்பூனையொன்றை அழைக்கும் \ஆண்பூனை\அழுத்தமான மியாவ் சத்தம்.’-ங்குற கடைசி வரிய வாசிக்கும் போது முந்தைய வரிகளோட அழுத்தங்கள் ஒரு சின்ன நையாண்டித்தனத்தோட இதுல ஏறிக் கச்சிதமா உக்காந்துக்குது.

கணவனும் மனைவியுமான இணை ஒன்று. கல்யாணமாகி , கொழந்த பொறந்து , வருசமும் ஓடிப் போச்சு. ஒறவுக்கு அடி போடுற கணவன். ஒறவு கொள்ற நேரத்த தவிர தனியா நேரம்னு கணவன், மனைவிக்கு எதுவும் கிடையாது. கூட்டுக் குடும்பமா இருக்குற நடுத்தர வர்க வீட்டுல அவங்களுக்கான நேரம்னோ, இடம்னோ ஏது? இது தான் கவிதை. இது எப்படி சொல்லப்பட்டிருக்குங்குறதுல தான் கவிதையோட வெற்றி இருக்கு. இங்க கணவன் மனைவிக்கிடையேயான கூடலுக்கு படிமமா சூரங்குத்தை(சூரசம்ஹாரம்) அவதானிச்சிருக்குறது ரொம்ப சுவாரஸ்யமான விசயம்.

முழு கவிதைக்கு – https://manalveedu.org/எஸ்-சுதந்திரவல்லி-கவிதை