கவிதை – வகையிலி

வெகு எளிதாக குறித்துவிட முடிகிறது

பெயர் தெரியாத ஒரு மலரை

சிவப்பு மலர் என்றோ கறுஞ்சிவப்பு மலரென்றோ

பிரயத்தனமின்றி சுட்டிவிட முடிகிறது

இனம் தெரியாத ஒரு விலங்கினை

மிருகம் என்றோ பிராணி என்றோ

என்ன செய்வதென்று தான் தெரியவில்லை

இன்னவென்று வகைப்படுத்த முடியாத

மனிதப் பிராணிகளை..

கவிதை – இரு மட்டமான நாள்

நான் என்னையேக் கடித்துத் துப்பிக் கொண்டிருக்கும்

அந்த ஏரிக் கரைக்கு நீ வந்திருக்க வேண்டாம்
கடித்துக் கடித்துக் கால் கட்டை விரல் வரை வந்திருந்தவனுக்கு
முழு உடலையும் தானம் வீசுபவள் போல் பூத்து நின்றாய் அருகில்
தண்ணென்ற தென்றல் உன் குதிரை வால் கூந்தல் கற்றையை அசைத்து அந்தரத்தில் ஓவியம் வரைகிறது
சின்ன நட்சத்திரங்கள் ஒளிந்து நின்றுப் படம் எடுக்கின்றன
அலைகள் உன் பாதணிகளைத் தொட்டுவிடத் துடிதுடிக்கின்றன
பொன் வதியும் எழில் மலரான உன் மேல் பெளர்ணமி நிலா பால் மழைப் பொழிகிறான்
கரை மரங்கள் ஆயிரமாயிரம் பசுங்கண் கொண்டு பார்த்து சிலு சிலிர்க்கின்றன
காற்றுக் கூடப் புகாத இறுகிய ஆடைகளுக்குள் இருக்கும்
உன் இதயத்தை நீ பார்க்காத நொடியினில்
மனதின் பற்களால் கடிக்க ஆரம்பிக்கிறேன்
பாவம்
உன்னை நீயேக் கடித்துத் துப்பிக் கொண்டிருப்பதை அறியாமல்..

கவிதைவாசி- 4

‘மொழியின் விந்தைகளில் மேன்மையானது கவி தரும் அனுபவம்’ என ஆரம்பிப்பது கட்டுரைக்கான நல்ல தொடக்கம் என்றாலும் சொல்லத் தேவையற்ற ஒருவகை மிகையுணர்வு இச்சொற்தொடரில் தொற்றிக் கொள்கிறது. ஆக கட்டுரையை இப்படி ஆரம்பிக்க வேண்டியதாகிறது ‘மொழியின் கூரிய வெளிப்பாட்டு வடிவமே கவிதை’. எனில் கவிதையின் வெளியும், வெளிப்பாடும் முழுக்க முழுக்க மொழியின் இயக்கம் தானா என்றால் நிச்சயமாக இல்லையெனச் சொல்லலாம். ஒரு கவிதையானது அதை வாசிப்பவரின் அனுபவத்தைப் பொறுத்து வேறு வேறு காலநிலைகளில் வேறு வேறு வாசிப்பனுவங்களைத் தரக்கூடியது. இன்னும் சொல்லப் போனால் ஒரே காலநிலையில் கூட வேறு வேறு சூழ்நிலைகளில் முற்றிலும் வேறுபட்ட வாசிப்பனுபங்களைத் தரக்கூடியது.எப்படி வண்ணக் கண்ணாடித் துண்டுகள் போட்ட கலைடாஸ்கோப் திருக்கும் தோறும் வேறு வேறுத் தோற்றங்களைத் தருகிறதோ அதேபோல் வேறு வேறு அனுபவங்களைத் தரக்கூடியது நல்ல கவிதைகளின் வாசிப்பு அனுபவம்.அது நிற்க. பிள்ளையார் பிடிக்க குரங்காய் ஆன கதையாய் எதையோ எழுத ஆரம்பித்து இப்போது எதையோ எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

பொதுவாக கவிஞர்கள் தங்கள் குழந்தைப் பருவத்தில் தனக்கு அல்லது தன்னைச் சுற்றி நிகழ்ந்தவைகளை நினைவின் அடுக்கிலிருந்தோ அல்லது இன்னொருவர் கூறியதைத் திரட்டியோ கவிதை எழுதுவது சகஜம். அரிதாகக் குழந்தைகளை மையப்படுத்தித் தம் சொந்த அனுபவங்களில் இருந்து அல்லது கேள்விப்பட்ட விசயங்களிலிருந்து சில நல்ல கவிதைகளை எழுதிவிட முடியும். ஆனால் முழுக்க முழுக்க குழந்தையின் மனப்பான்மையிலிருந்தே கவிதைகளை வெளிப்படுத்துவது என்பது கவிதையில் அரிதாக நிகழ்த்திக் காட்டப்படும் ஒன்று. கவிஞர் முகுந்த் நாகராஜ் அத்தகைய அரிய கவிதைகளைப் படைக்கும் படைப்பாளி. முகுந்த் நாகராஜ் வகை கவிதைகள் என்னேரமும் ஒரு வகையான யாசக மனநிலையை வேண்டுபவை. நொடியில் படைத்து நொடியில் தொலைத்துவிடும் குழந்தைகளின் வினோத உலகை சதா எண்ணிக் கவனிக்காமல் இத்தகைய கவிதைகள் எழுதச் சாத்தியமே இல்லை.

‘நீர் தெளித்து விளையாடுதல்’ கவிதையில் கவிதை மொழிக்கான எவ்வித ஒப்பனைகளும் இல்லை. இங்கு கவிதை நிகழ்ந்துள்ளது. ஒரு கவித்துவ நிகழ்வு வார்த்தைகளில் வடிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இக்கவிதையில் நபர் ஒருவர் தன் மனதில் உள்ள குழந்தைமையை வெளிப்படுத்தி அதை மற்றவர்கள் பார்த்து நகைத்துவிடும் முன்னே விரைவாக அந்த மனநிலையிலிருந்து வெளியே வந்து சமூகத்தின் அங்கமாகிவிடும் தருணம் கவி வசப்படுத்தப் பட்டிருக்கிறது. கடைசி வரிக்கு முந்தைய வரி வரை சாதாரணமாக, குழந்தைத் தனத்துடன் சொல்லப்பட்ட கவிதை கடைசி வரியில் பெரியவர் மனநிலைக்கு விரைந்து தாவுகிறது. ஏன் நாம் விரைந்து வர நினைக்கிறோம்? நாம் ஏன் மற்றவர் நம்மை என்ன நினைப்பார்கள் என்பதற்கு இவ்வளவு முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டும் என்னும் சிந்தனையைத் தூண்டுகிறது.

நீர் தெளித்து விளையாடுதல்
முன் பின் பழக்கம் இல்லாத

பயண வழி உணவு விடுதியில்

சாப்பிட்டு விட்டு

கை கழுவப் போனேன்.

சாதாரண உயரத்தில்

இரண்டு வாஷ்பேசின்களும்

மிகக்குறைந்த உயரத்தில்

ஒரு வாஷ்பேசினும் இருந்தன.

கை கழுவும்போது

காரணம் தெரிந்து விட்டது.

குள்ள வாஷ்பேசின் முன்

இல்லாத குழந்தையின் மேல்

செல்லமாக தண்ணீர் தெளித்து

விளையாடி விட்டு

விரைவாக வெளியே வந்து விட்டேன்.

‘குழந்தைகளின் ஜன்னல்கள்’ கவிதை எனக்கு மிகவும் பிடித்த ஒரு கவிதை. ஒரு சதவீதம் கூட ஒப்பனை மொழியற்ற முழுக்க முழுக்க அந்த தருணத்தின் கவித்துவத்தாலேயே கவிதையான கவிதை. ஒவ்வொரு முறை கவிதையை வாசிக்கும் போதும், கபடமறியாத செல்லக் கோபத்துடன் நிறுத்தத்தை அடையப் போகும் ஒரு குழந்தையின் சித்திரம் மனதில் எழுகிறது.


குழந்தைகளின் ஜன்னல்கள்
இப்போதுதான் கிடைத்தது ஜன்னல் சீட்.

உடனே இறங்கச் சொல்கிறாள் அம்மா.

வீடு இங்கேதான் இருக்கிறதாம்.

இதெல்லாம் ஒரு காரணமா?

ஒரு அதிகாரம் – ஒரு விருப்பக் குறள் – அதிகாரம் 3.நீத்தார் பெருமை

திருக்குறளின் மூன்றாம் அதிகாரம், நீத்தார் பெருமை. நீத்தார் எனப்படுவோர் பற்றற்றோர் அல்லது துறவு பூண்டோர். நீத்தார் யாவரும் பொதுவானவர்களாகின்றனர். வேண்டுதல் வேண்டாமை இலான் போன்றோர்கள். ஏறக்குறைய இறைவர்கள். அவர்தம் வாழ்வில் குன்றிலிட்ட மணியாய் இருப்பது ஒழுக்கம். ஐம்புலன்களையும் கட்டிக்காக்கும் அவசியத்தில் இருப்போர். அது சாத்தியப்பட்டதாலேயே நீத்தார் ஆனோர். திருக்குறளின் இந்த அதிகாரம் இதைப் பற்றியே பேசுகிறது. இதில் எனக்கு மிகவும் பிடித்தக் குறள் என ஏதும் இல்லை. ஆனால் பிடித்தக் குறளாக கீழேயுள்ளக் குறளைக் கூறலாம்.

அந்தணர் என்போர் அறவோர்மற் றெவ்வுயிர்க்கும்
செந்தண்மை பூண்டொழுக லான்.

மற்ற எந்த உயிருக்கும் தீங்கு நேராது நன்மை மட்டுமே உண்டாக நினைப்பவர்களே அறவழியில் நின்று வாழும் அந்தணர் என்போர். இங்கு அந்தணர் என்னும் சொல் குறிப்பது நீத்தோர்களை. முன்பு கடவுள் வாழ்த்து அதிகாரத்தில் இதே அந்தணர் என்னும் சொல் இறைவன்(அறவாழி அந்தணன்..) என்னும் பதத்தில் பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தது.ஒரு வகையில் சமூக நீதி பாணியிலானது இக்குறள். வள்ளுவர் இருந்த காலத்தே வர்ணபேதம் இருந்ததா? அதை எதிர்த்து சமூகநீதி வலியுறுத்தியே வள்ளுவர் இதை எழுதினாரா? என்பது குறித்து யாம் அறியோம். இது பற்றி குறைந்தபட்டமேனும் தமிழ் வாழ்வியல் ஆய்வாளர்கள் ஆராய்ந்திருக்கக் கூடும். தகவல் அறிந்த நண்பர்கள் அது குறித்து பகிர்ந்து கொள்ளலாம்.

இந்த அதிகாரத்தில் என்னைப் பிடித்தச் சொற்கள்.

பிறங்கு – உயர்ந்தது
உரன் – வலிமையானவன்
தோட்டியான் -வளைந்த கூர் முன் கொண்ட தோட்டியால் யானைகளைக் கட்டுப்படுத்தும் யானைப் பாகன்.
சாலும்-அமையும்
கரி-சான்று. யானை போல் திண்மையான சான்று என்னும் பொருளில் இருக்கலாம்.

மூல& ஆதார இணைப்புகள்

https://ta.wiktionary.org/wiki/%E0%AE%AA%E0%AE%BF%E0%AE%B1%E0%AE%99%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AF%81

http://kuralthiran.com/KuralThiran/KuralThiran0025.aspx

வாசிப்பனுபவம் – ஜெ.பிரான்சிஸ் கிருபா கவிதைகள்

பிரான்சிஸ் கிருபா கவிதைகள் குறித்து முன்னரே எழுதியிருக்க வேண்டியது, எழுதவில்லை. டிஸ்கவரி வெளியிட்ட அதுவரையிலான மொத்தத் தொகுப்பை வாசித்து முடித்து பிடித்த கவிதைகளை, கவி வரிகளைக் குறிப்பெடுத்து வைத்தும் எழுத முடியாது போயிற்று. இப்போது கிருபா இல்லை. மறித்துப் போனார். அது கொடுத்த உறுத்தலில் இப்போதாவது எழுத வேண்டும் என எழுதுகிறேன்.

கிருபாவின் கவிதைகள் குறித்த பெரிய அறிமுகங்கள் இல்லாத போதே பிரான்சிஸ் கிருபா என்னும் பெயரில் இருந்த கவர்ச்சிக்காவும், அவர் திருநவேலியைச் சேர்ந்தவர் என்ற காரணத்திற்காகவும் மட்டுமே அவரது புத்தகத்தை வாங்கினேன். முதல் முறை வாசிக்க ஆரம்பித்து 100 பக்கங்களுக்குள்ளாக அயர்ச்சி ஏற்பட்டுவிட கவிதைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க முடியவில்லை. சில மாதங்கள் கழித்து மீண்டும் வாசிக்க ஆரம்பித்தேன். இம்முறை புத்தகத்தை கடைசி பக்கத்திலிருந்து பின் நோக்கி வாசிக்கலாம் என முடிவு செய்தேன். சமீபத்திய கவிதைத் தொகுப்பின் கவிதைகளை வாசித்துவிட்டு இறுதியாக முதல் தொகுப்பின் கவிதைகளை வாசிக்கலாம் என்னும் எண்ணமே இதற்கு காரணம். இந்த வாசிப்பு முறை தொகுப்பை வாசித்து முடிக்க பெரிதும் உதவியது. முதல் 100 பக்கத்திலேயே என் வாசிப்பு முயற்சியை விட்டிருந்தேனேயானால் பல அற்புதமான கவிதைகளையும், பிரமிக்க வைக்கும் படிமங்களையும் அனுபவிக்காது இழந்திருப்பேன்.

வாசித்து முடித்த பிற்பாடு கிருபாவின் கவிதைகள் பற்றிய என் மதிப்பீடு இப்படித்தான் இருந்தது. கிருபா ஒரு சிறந்த கவிஞர். கவிதைகளில் அவர் பயன்படுத்தியிருக்கும் படிமங்கள் அசாத்தியமானவை. வேறு யார் கவிதையிலும் இத்தகைய படிமங்களுக்கான சாத்தியங்கள் கூட இல்லை. ஆனால் சிறப்பாக ஆரம்பிக்கும் அவரது பல கவிதைகள் திடீரென சறுக்கி ஒரு கிறுக்கு கிறுகி ஏனோ தானோ என முடிக்கப்படுகின்றனவோ எனத் தோன்றியது. கவிதையின் போக்கில் போக வேண்டிய கவிஞர் வார்த்தை விளையாட்டின் வாதையில் சிக்கிக் கொள்கிறாரோ எனத் தோன்றியது. நெடுங்கவிதைகளை விட அளவில் சிறிய கவிதைகள் நன்றாக அமைந்து வந்திருந்தது போல் இருந்தது.

கிருபா இயல்பிலேயே காருண்யம் மிக்கவர் என்பது அவரது பல கவிதைகளில் தெரிகிறது. கீழேயுள்ள கவிதைகள் அதன் சீரிய வெளிப்பாடு.

சியோடு ஒரு தும்பி
எதிரில் பறந்து வரும்போதெல்லாம்
புசியென்று நான்
பூவாகி விடுகிறேன்
தேனாகத் தெரிந்ததால்.

ங்களிடம் இந்த பூமியைத் தந்தால் என்ன செய்வீர்கள்?
‘சின்னக் குழந்தையிடம் கொடுத்துவிட்டு
பொரி உருண்டை பெற்றுக் கொள்வேன்’
– ‘நேற்று ஞாயிற்றுக்கிழமை வந்திருந்தது’ கவிதை

அதே போல் காதலுக்காக ஏங்கித் திரியும் உயிரின் வாதையும் கிருபாவின் கவிதைகளில் அதிகம்.

வேலைவிட்டுத் திரும்பும் களைத்த
ஏழைப்பெண்ணின் கால்களில் உதிரும்
தேய்ந்த செருப்பொலியை
மலையோரம் நின்று
திருடும் முன் மனிதன்
திருடிய பின் இறைவன்.

ணங்கள்தோறும்
என்னை நானே
தண்டித்துக்கொண்டிருக்கும்
போது
ஏன்
நீயேனும் கொஞ்சம்
என்னை மன்னிக்கக்கூடாது.

கவி நிச்சயமற்ற தருணங்களையும் கவிதைகளாக்கிய பிரான்சிஸ் கிருபா ஒரு அசல் கவிஞன்.

ஸ் நிறுத்தங்களில்
காத்திருக்கும் பார்வையில்
எந்த கணம் எவளை
எப்படி பேரழகியாக்கும்
என்பது நிச்சயங்களற்றது

எதிர்பாராதவிதமாய் இதோ
இந்த சுமாரான பெண்
பேரழகு பெறுகிறாள்
ரவிக்கையின் முதுகுப்புறத்து
கீழ் விளிம்பில் விரல் நுழைத்து
நீவி நேர் செய்யும் நேரத்தில்.

எனக்கு பிடித்த படிமங்கள் மற்றும் சில கவி வரிகள்

கலில் எரியும்
மெழுகுவர்த்தியின் திரியிலிருந்து
சுருள் சுருளாய் விரிகிறது
இருள்.

நீரின் சிறகுகளாகப் பறந்த மேகங்கள்
தண்ணீர் சருகுகளாக மேலே மிதக்கின்றன’

லைப் பொறிகளுக்குள் மீன்கள் நுழைவது
பிற பசிகளைத் திருட’

நீராடுகிறாள் அவள்
ஒவ்வொரு நீர்த் துளியிலும்
பதிவாகிறது அவள் நிர்வாணம்’

ருள் என்பது
கறுப்பு வெயில்
வெயில் என்பது
மஞ்சள் இருள் எனத்
தடம் மாறிவிட்டன
என் பொழுதுகள்’

தோ மழை நின்று இத்தோடு
ஏழு சொட்டு நேரமாச்சு’

அஞ்சலி – ஜெ.பிரான்சிஸ் கிருபாவுக்கு

பிரான்சிஸ் கிருபா இறந்து விட்டார். கடந்த இரண்டு நாட்களாக முகநூல் முழுக்க அவருக்கான அஞ்சலிக் குறிப்புகளை வாசித்தேன். டிஸ்கவரி புக்பேலஸ் வெளியிட்ட அவரது கவிதைத் தொகுப்புகளில் வாசித்ததில் பிடித்தது எனக் குறித்து வைத்திருந்த கவிதைகளை வாசித்தேன். இன்னும் துக்கம் நீங்கிய பாடு இல்லை. ஒரு எழுத்தாளன் இறந்த பிறகு அவன் எழுத்துகளைக் கொண்டாடி என்ன பயன் என்னும் கேள்வியும், எழுதி என்ன ஆகப் போகிறது, எதற்கு எழுத வேண்டும், கிருபாவின் கவிதைத் தொகுப்பில் உள்ள கவிதைகளுக்கு இப்போது என்ன அர்த்தம், அவற்றால் இறந்துவிட்ட கிருபாவுக்கு ஏதாவது ஒரு பயன் உண்டா இப்போது என்பது போன்ற எண்ண ஓட்டங்களும் ஓடுகின்றன. எது எப்படியாயினும் கிருபா ஒரு அசல் கவிஞன். மனிதன். இலக்கியங்கள் சில, நல்லது இன்னது எனவும் அல்லது இன்னது எனவும் வகுத்து பாடம் புகட்டுகின்றன. சில நம் சிறுமைகளைச் சுட்டிக்காட்டி ஒழுங்குபடுத்த முயல்கின்றன. இவ்விரு வகையின் நோக்கமும் ஒன்று தான். மனிதனை மனிதன் என உணரச் செய்வது. ஆனால் துரவதிர்ஷ்டவசமாக நம்மில் பலரும் ‘மனிதன்’ என்னும் தனி உணர்வுநிலையை விட்டு விலகி ‘மனிதன்’ என்னும் சமூகத்தின் அங்கமான உணர்வுநிலையையே அடைகிறோம்.அதன் உயர்வு தாழ்வில் சிக்கிக் கொள்கிறோம். அதன் கிறுக்குத்தனங்களில் பொருந்திப் போக பல வேஷங்கள் போடுகிறோம். சூழ்நிலைக்கு ஏற்றபடி அடவெடுத்து ஆடுகிறோம். கிருபா இது எதையுமே செய்யாதவர் என்பது கடந்த இரண்டு நாட்களாக வாசித்த அஞ்சலிக் குறிப்புகளிலிருந்து தெரிகிறது. அவர் தன் வாழ்க்கையை தன் போக்கில் வாழ்ந்துவிட்டு போயிருக்கிறார். இறப்புக்கான பாதையில் மெல்ல நடை போட்டிருந்திருக்கிறார். நடக்கும் தோறும் கவிதைகளை விதைத்துச் சென்றிருக்கிறார். பாவங்கள் wholesale விலையில் நயமாகவும், சிறப்பாகவும் செய்யப்படும் இந்த பூமியில் இறப்பு என்பது கிருபா போன்றவர்களுக்கு நிரந்தர ஓய்வு போன்ற ஒன்றுதான்.

யிரம்
சுத்தியல்கள்
ஓரே ஓர் ஆணி
இயேசுவே
இந்த ஆணியையும் ரட்சியும்

இறைவன் அந்த ஆணியை ரட்சித்துவிட்டான். கிருபாவுக்கு எனது அஞ்சலிகள்.

கவிதை – திருச்சொல்லாடல்

மனதில் விழுந்தச் சொற்களைச் சோளி போல உருட்டிவிடுகிறது குழந்தை
சுட்ட நாவல் பழங்களை கையில் எடுத்தவன் போல் ஊதி ஊதி அர்த்தம் பார்கிறான் இவன்
சோளிகளைத் தின்ன நினைப்பவனை வெடிச் சிரிப்புடன் வேடிக்கைப் பார்கிறது குழந்தை
யாவையும் சோளியாக உருட்டிவிட்டவனோ சிவனே ன்றிருக்கிறான்

கவிதை – அகலொளி

கொளுத்தும் வெயில்

தூரத்தில் தெரியும் சிறுமியின் கையில் சிற்றகல்

வர வர அகல் சிறிதாகிக் கொண்டே வருகிறது

சிறுத்து சிறுத்து ஒரு கோலிக் குண்டளவுக்கு சுருங்கிவிட்ட அகலுடன் அருகில் வந்தவள்

கண்கள் நிறைய புன்னகையோடு
“இந்த கோலிக் குண்டை நூறு ரூபாய்க்கு வாங்கிக்கிவீங்களா” எனக் கேட்டாள்

அசடு வழியும் புன்னகையோடு பணம் எடுத்து வராததைச் சொன்னேன்

மீண்டும் கண்கள் நிறைய புன்னகை

கூடவே உதடு விரியச் சிரித்து உண்டாக்கிய பிறை நிலா

‘பரவாயில்லை சும்மா தான் கேட்டேன்’ எனக் கூறிக் கடந்து சென்றாள்

கோலிக் குண்டு மீண்டும் சிற்றகலானது

அகலிலிருந்து வந்த ஒளிப் பிரவாகமாக எங்களுக்கிடையே ஓட

நான் எனக்கான இருளை நோக்கி மெல்ல நடந்து கொண்டிருந்தேன்.

ஒரு அதிகாரம் – ஒரு விருப்பக் குறள் – அதிகாரம் 2. வான் சிறப்பு

திருக்குறளின் 133 அதிகாரங்களுள் இரண்டாவது அதிகாரம், வான் சிறப்பு. கடவுள் வாழ்த்து முடிந்த கையோடு ஏன் வான்சிறப்பு எழுதப்பட வேண்டும் என சிந்திப்பதிலிருந்து வள்ளுவர் நீருக்கும், மழைக்கும் கொடுத்துள்ள முக்கியத்துவத்தை அறிந்து கொள்ளலாம். யார் கண்டது வள்ளுவர் விவசாயியாகக் கூட இருந்திருக்கலாம் அல்லது அவர் திருக்குறளை ஒரு நல்ல மாரி காலத்தில் எழுதத் தொடங்கியிருக்கலாம் அல்லது இடி மின்னல் தெறிக்க விழுந்த ஒரு கோடை மழை நாளில் தொடங்கியிருக்கலாம். இது எதுவுமேயில்லாமல் திருக்குறளை அதிகார வரிசைப்படி தொகுத்த தொகுப்பாசிரியர் அவர் தன் விருப்பப்படித் தொகுத்திருக்கலாம். இது குறித்து இனிதான் தேட வேண்டும்.

வான் சிறப்பு அதிகாரத்தில் ஒரே ஒரு விருப்பக் குறளைத் தேர்ந்தெடுப்பது இலகுவான காரியம் அல்ல. அர்த்தகனமும், உருவகச் சிறப்பும் கொண்ட குறள்களென குறைந்தது நான்கு குறள்களையாவது கூறலாம். ஏதாவது ஒன்றைத் தான் கூற வேண்டும் என்றால் கீழேயுள்ள இந்தக் குறளைத் தான் கூறுவேன். குறளை வாசித்து முடித்த பிற்பாடும் அதன் அதிர்வு உள்ளத்தில் விரிந்து கொண்டே செல்வது இந்தக் குறளின் சிறப்பு.

நீர்இன்று அமையாது உலகெனின் யார்யார்க்கும்
வான்இன்று அமையாது ஒழுக்கு.

நம் உடலில் கிட்டத்தட்ட 60 % நீர் தான். நாம் வாழும் புவியில் 71 % நீர்பரப்பு. நாம் உண்ணும் உணவை விளைவிக்க நீர் தேவை, பருகுவதற்கு நீர் தேவை(துப்பார்க்கு துப்பாய துப்பாக்கி). நீரின் மூலம் மழை. இது தான் ‘நீர்இன்று அமையாது உலகெனின்’. மழை தவறி பஞ்சம் உண்டானால் என்ன ஆகும்? ஏற்கனவே உணவு, பொருள்ளவன் அதை பகிர விரும்பாது தனக்கும் தன் குடும்பத்துக்குமென பதுக்கிவிடுவான். இதனால் பொருளற்றவன் மனதில் குரோதம், வெறுப்பு உண்டாகும். வெறுப்பு காழ்ப்பாகும். காழ்ப்பு பகையாக கூட ஆகும். இருக்கின்றவனிடமிருந்து இல்லாதவன் எடுத்துக் கொள்ள நினைப்பான். கொள்ளை. இருப்பவன் தன்னிடமிருப்பதை பாதுகாத்துக் கொள்ள நினைப்பான். விளைவு சண்டை, வன்முறை. இருதரப்புக்கான மோதலில் உயிர் பலி ஏற்படும். சமூகத்தில் சமநிலை சீர்கெடும். ஒழுங்கு பிறழும். இது தான் ‘வான்இன்று அமையாது ஒழுக்கு’.

அடுத்து இந்த அதிகாரத்தில் என்னைப் பிடித்த சொற்கள்.

துப்பு-துப்பு என்ற சொல் வலிமை, துணை, நுகர்ச்சி, நுகர்பொருள், உணவு, தூய்மை, ஆராய்ச்சி, உளவு, உமிழ்தல், உமிழ்நீர் இவை தவிர்த்து இன்னும் வேறு சில பொருளும் உள்ளடக்கியது. இங்கே அச்சொல் நுகர்ச்சி, உணவு என்னும் பொருளிலும் தூய, வலி என்னும் பொருளிலும் வந்துள்ளது.
வியன் -பரந்துபட்ட.
உடற்றும்-நிலை பெற்று வருத்தும். உடற்றும்னா உள்ள இருந்து குடைவதுனு சொல்லாம்னு தோணுது. புற்று நோய் மாதிரி.
வாரி-வருவாய். செல்வம். இதனால தான் பெருமாள் ஸ்ரீவாரி போல.
விசும்பின் துளி-விசும்பு-வான், விண், ஆகாயம். விசும்பின் துளி அந்த ஆகாசமே துளி துளியா மழையா விழுகிறது என்னும் பொருள்.
தடிந்தெழிலி – எழிலி- மேகம். தடிந்தெழிலி- குண்டான, தடித்த மேகங்கள். மழையை தருவிக்கும் சூல் கொண்ட கரு மேகங்கள்.

மூல& ஆதார இணைப்புகள்

http://kuralthiran.com/KuralAndUrai/BrowseKuralByAthikaaram.aspx

http://www.thirukkural.com/search/label/%E0%AE%95%E0%AF%81%E0%AE%B1%E0%AE%B3%E0%AF%8D%200011-0020

ஒரு அதிகாரம் – ஒரு விருப்பக் குறள் – அதிகாரம் 1. கடவுள் வாழ்த்து

பலரைப் போல எனக்கும் திருக்குறள் கடந்தேற முடியாத பெருங்கடலாகவே உள்ளது. ஒவ்வொரு முறையும் கடவுள் வாழ்த்தில் ஆரம்பித்து வான் சிறப்பிற்குள்ளாகவே சலித்துவிடுகிறது. தேடத் தேட ஊற்று பெருகிக் கொண்டேயிருப்பதும் , வாசித்து முழுதாக புரிந்து கொள்ள முடியாதோ என்னும் எண்ணம் வலுத்துக் கொண்டே போவதுமே இதற்கு காரணம். அனைத்தையும் வாசித்து ஒரு முறையிலேயே புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்னும் பேரவா, முட்டாள்தனம் வேறு. அதனால் தான் இம்முறை இப்படி முயற்சித்துப் பார்ப்போமே என்னும் இந்த வாசிப்பு முயற்சி. ஒரு நாளைக்கு ஒரு அதிகாரம் பயில்வது. பயின்றதில் பிடித்த ஒரு குறளை எடுத்து அதன் பின்னால் செல்வது. இது போக கொக்கி போட்டு இழுத்துப் போகும் வார்த்தைகளையும் குறிப்பிடலாம் என்றும் எண்ணம். சித்தம் இப்படியிருக்க மற்றவை அந்த எண்குணத்தான் விட்டபடி 😉

வேண்டுதல் வேண்டாமை இலானடி சேர்ந்தார்க்கு
யாண்டும் இடும்பை இல

கடவுள் வாழ்த்து அதிகாரத்தில் எனக்கு பிடித்த குறள்கள் பல உண்டு. வெகு குறிப்பாக சொல்ல வேண்டுமானால் இந்த குறளைக் கூறுவேன்.வெகு எளிய குறள். ‘வேண்டுதல் வேண்டாமை இலான்’ – இவர் வேண்டும் இவர் வேண்டாம் என்னும் விருப்பும் வெறுப்பும் இல்லாதவன் இறைவன். ‘அடி சேர்ந்தார்க்கு யாண்டும் இடும்பை இல’ – அத்தகைய குணத்தானின்/நடுநிலையானின் அடியை சரணம் என புகுந்தோர்க்கு யாதொரு கஷ்டமும் இல்லை.

பொதுவாகவே திருக்குறள் எளிமையானது, அதிலும் இந்தக் குறள் இன்னும் எளிதாகத் தோன்றக் காரணம் அதன் வார்த்தைத் தேர்வும். ஒரு சொல் 2000 வருடங்களாக மங்காது வழங்கி வரும் தமிழ் மொழியின் சிறப்பும் ஆகும்.

அடுத்து இந்த அதிகாரத்தில் என்னைப் பிடித்த வார்த்தைகள் 😛 .
ஐந்தவித்தான்
தனக்குவமை இல்லாதான்
எண்குணத்தான்

அதிகாரம் முழுக்கவே இறைவன் ஆண்பால் விகுதி கொண்டே குறிப்பிடப்படுகிறான். இவ்வார்த்தைகள் இறைவனின் குணநலன்களைக் கொண்டு அவனை குறிக்கும் சொற்கள்.

ஐந்தவித்தான் -மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி எனும் ஐம்பொறிகளையும் கட்டுப்படுத்திய தூயவன்.
தனக்குவமை இல்லாதான் – தன்னை ஒப்பாரும் மிக்காருமில்லாதவன்.
எண்குணத்தான் – எண்குணங்களாவன: தன்வயத்தன் ஆதல், தூய உடம்பினன் ஆதல், இயற்கை உணர்வினன் ஆதல், முற்றும் உணர்தல், இயல்பாகவே பாசங்களின் நீங்குதல், பேரருள் உடைமை, முடிவு இல் ஆற்றல் உடைமை, வரம்பு இல் இன்பம் உடைமை என இவை. இவ்வாறு சைவாகமத்துக் கூறப்பட்டது.

அட்டமா சித்தி கொண்டவன் என்றும் பொருள் கொள்ளலாம். அட்டமா சித்திகள் என திருமந்திரம் கூறுவதாவது
அணிமா – அணுவைப் போல் சிறிதான தேகத்தை அடைதல்.
மகிமா – மலையைப் போல் பெரிதாதல்.
இலகிமா – காற்றைப் போல் இலேசாய் இருத்தல்.
கரிமா – கனமாவது-மலைகளாலும், வாயுவினாலும் அசைக்கவும் முடியாமல் பாரமாயிருத்தல்.
பிராத்தி – எல்லாப் பொருட்களையும் தன்வயப் படுத்துதல், மனத்தினால் நினைத்தவை யாவையும் அடைதல், அவற்றைப் பெறுதல்.
பிராகாமியம் – தன் உடலை விட்டு பிற உடலில் உட்புகுதல். (கூடு விட்டுக் கூடு பாய்தல்)
ஈசத்துவம் – நான்முகன் முதலான தேவர்களிடத்தும் தன் ஆணையைச் செலுத்தல்.
வசித்துவம் – அனைத்தையும் வசப்படுத்தல்.

எண்குணங்களில் ஒன்றான தன்வயத்தன் ஆதலில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கும் ‘தன்வயத்தன்’ என்னும் சொல்லும் ஈர்ப்புடையது. தன்வயத்தன் – தன்மயமாதல்- எவரையும் சாராது இருத்தல் என்று பொருள். இறைவன் எதையும் சார்ந்தவன் இல்லை என்று பொருள். திருக்குறளில் இல்லை என்றாலும் திருக்குறள் வழியாக அடைந்த சொல். திருக்குறளின் சொல் வளம் ஒரு வற்றாத ஊற்று என்பதற்கு இது போன்ற தேடல்களே சாட்சி.

மூல& ஆதார இணைப்புகள்

http://www.thirukkural.com/search/label/%E0%AE%95%E0%AF%81%E0%AE%B1%E0%AE%B3%E0%AF%8D%200001-0010

https://ta.wikipedia.org/wiki/%E0%AE%85%E0%AE%9F%E0%AF%8D%E0%AE%9F%E0%AE%AE%E0%AE%BE_%E0%AE%9A%E0%AE%BF%E0%AE%A4%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AE%BF%E0%AE%95%E0%AE%B3%E0%AF%8D

The East Side of it All – Joseph Dandurand – வாசிப்பனுபவம்

டேன்டுரான்டுவின் The East Side of it All கவிதைத் தொகுப்பினை வாசித்து முடித்த பிற்பாடு மனது முழுதும் விரவிக் கிடப்பது இந்த கேள்வி தான் ‘அப்ப இந்த பழங்குடி இன சனங்களுக்கு எந்த நாட்டுலயுமே நிம்மதியில்லையா?’. முன்னேறிய நாடான கனடா போன்ற தேசங்களில் கூடவா இவ்வளவு கஷ்டம். இத்தனைக்கும் கனடா அரசு பழங்குடி இன மக்களுக்கு எவ்வளவோ சலுகைகள் வழங்குகிறது வரிச் சலுகை, உதவித் தொகை, பள்ளி, கல்லூரிகளில் முன்னுரிமை இப்படி பல( இந்தியாவிலும் பல சலுகைகள் உள்ளன தான், ஆனால் மக்களைத் தான் அடைவதில்லை). இருந்தும் கனேடிய பழங்குடியின மக்களுக்கு இவ்வளவு பிரச்சனையிருப்பதை இத்தொகுப்பின் மூலம் அறிய வந்தது சிறிது அதிர்ச்சிகரமான ஒன்றாக இருந்தது.

1870களிலிருந்து 1990கள் வரைக்கும் கிறித்தவ மிசனரிகள் பழங்குடியினக் குழந்தைகளைப் பெற்றோர்களிடமிருந்து பிரித்து வந்துக் கட்டாயக் குடியிருப்பு பள்ளிகளில் வைத்து ஆங்கிலமும் கிறித்தவமும் போதித்தனர். பள்ளியில் தாய் மொழியில் பேசும் குழந்தைகள் கடுமையாக தண்டிக்கப்பட்டனர். சரியான உணவுகள் இன்றி சத்துக் குறைபாடுகளாலும், அதிகப்படியான உடல் உழைப்புக்கு உள்ளாக்கப்பட்டதாலும், நோய்களிலினாலும், பள்ளிகளிலிருந்து தப்பிக்க முயற்சித்து உடல் விரைத்தும் பல குழந்தைகள் இறந்துள்ளனர்..இவையாவும் நான் அறிந்த ஒன்று தான். ஆனால் இன்றைய கனடாவின் மக்கள் தாராள மனப்பான்மைக்கு பெயர் போனவர்கள், வெளியிலிருந்து வரும் மற்ற கலாச்சார இனக்குழுக்களை வரவேற்பவர்கள் அவர்களிடமே பழங்குடிகள் பற்றிய வெறுப்புணர்வு உள்ளதை இந்த தொகுப்பை வாசிக்கும் வரையில் நான் அறிந்திருக்கவில்லை.

The East Side of it All தொகுப்பில் வாழ்தலின் பொருட்டும் நகரமயமாதலின் கட்டாயத்தாலும் நகருக்கு புலம் பெயர்ந்த ஒரு பழங்குடி இனத்தவன் கண்டு, கேட்டு, அனுபவித்த அவலங்களும், அவமானங்களும், பழங்குடிகளுக்கேயான தொல்கதைகளும், தொன்மையான பழக்கவழக்கங்களுமாக ஒரு பெரும் சித்திரத்தையே கவிதைகளில் வரைந்து காட்டியிருக்கிறார் டேன்டுரான்டு. டேன்டுரான்டுவின் கவிதைகள் வாசிக்க மிக எளிய அதே சமயத்தில் அடர்த்தி மிகுந்தவையாக உள்ளன. அதில் இருக்கும் உண்மைத் தன்மையும் வெளிப்படைத் தன்மையும், பனிக் கத்தியால் குத்தி எழும்பு வரை சொருகுவது போன்ற ஒன்று. ஆம், புக்கோவ்ஸ்கி கவிதைகளில் உள்ள அதே வெளிப்படைத் தன்மை. நான் வாசித்த வரையில் புக்கோவ்ஸ்கியின் கவிதைகளில் அறைக் கூவல்கள் கிடையாது. ஆனால் டேன்டுரான்டு தன் கனத்த கவிதைக் குரல்களின் வழி கனேடிய பழங்குடிகளுக்கு ஆதரவான மற்றும் பழங்குடியின தொன்மங்களின் தனித்துவங்களை,நம்பிக்கைகளை, தொடர்ச்சியாக அறைக்கூவல்களாக பிற சமூகங்களுக்கு, மக்களுக்கு முன் வைக்கிறார். இந்த கட்டத்துக்கு மேல் புக்கோவ்ஸ்கியின் கவிதைகளையும் டேன்டுரான்டுவின் கவிதைகளையும் ஒப்பிட வேண்டாம் என நினைக்கிறேன். நான் வாசித்ததே குறைவு என்பது ஒருபுறமிருந்தாலும் இருவரின் கவிதை உலகுகளே வேறு என்னும் போது ஒப்பிடுவது தேவையில்லாத ஒன்றாகத் தோன்றுகிறது. இனி The East Side of it All தொகுப்பில் உள்ள சில கவிதைகள் கீழே

நண்பரின் உறவினர் மகன் ஒருவன் இங்கு மேற்படிப்பு படிக்கிறான். அவன் கல்லூரி உள்ள இடத்தில் பழங்குடிகள் அதிகமாக வசிக்கின்றனர். வால்மார்ட் நிறுவனத்தில் பகுதி நேர ஊழியனாக வேலை செய்யும் அவன் கூறுகிறான் ‘கனேடியர்கள் நல்லவர்கள் தான், இந்த பழங்குடிகள் தான் சரியில்லை. வேலைக்கு போவதில்லை, அரசு மானியம் தருகிறது, நாள் முழுவதும் போதை’ என. இது தான் பழங்குடிகள் பற்றிய பெரும்பாலான மக்களின் மனநிலையும். அதற்கு நண்பர் திருப்பி கேட்ட கேள்வி இது ‘பழங்குடிகள் கனேடியர்கள் இல்லை என்றால் வேறு யார் தான் கனேடியர்கள்?’. நண்பரின் கேள்வியை நானும் சமூகத்திடம் எடுத்து வைக்க விரும்புகிறேன். நெடுநாள் ஒருவரின் வாடகை வீட்டில் இருப்பதால் அதை நம் சொந்த வீடாக்கி விட முடியாது. எங்கிருந்தோ வந்த வந்தேறிகள் பழங்குடிகளின் நிலத்தை எடுத்துக் கொண்டு , அவர்களின் சுயத்தை அழித்து, இப்போது இன அடையாளத்தைக் கொண்டும் இழிவு படுத்துகின்றனர்.

வயலின் கவிதையை வாசித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே நமக்குள் அவல ஸ்வரம் இசைக்க ஆரம்பித்துவிடுகிறது. எண்ணெய்யிடப்படாத பொருள் சேகரிக்கும் வண்டியின்(shopping cart) சக்கரங்கள் தரையோடு உரசி உரசி இழுபட்டுத் திரும்புகின்றன. அதோடு போதை பழக்கங்களுக்கு அடிமையாகி எதிர்காலம் பற்றிய பிரக்ஞையின்றி வாழ்வெனும் அவலத்தில் சிக்கித் திரியும் பழங்குடி நண்பர் பற்றிய சிந்தனைகளும்.

Violins
As the city sleeps
there are those who
go up and down the alley
picking up whatever may
be laying on the ground
that they toss into carts
and all you hear are
the squeaking wheels
as each cart is pushed
and pushed until it stops
to pick up a pop can
or beer can to toss
into their pile of gold

They are usually half
the man they used to be
Some are drunks and
others addicts but they
collect as if collecting
for their choice of church —
God welcomes them all
though some gave up
on God long ago.

வே ஃபைன்டிங்(தடமறிதல்/மார்க்கமறிதல் ) என்னும் கவிதையில் தன் சுயத்தையிழந்து குடும்பத்துக்காகவும் குழந்தைகளின் எதிர்காலத்துக்காகவும் புலம்பெயர்ந்து வாழும் பழங்குடி ஒருவனின் அவஸ்த்தையின் குரல் தெரிகிறது. அதனூடாகவே தன் தேர்வு குறித்த சந்தேகமும் அவனுக்கு எழுகிறது, இருந்தும் தன் குழந்தைகளுக்கு நல்ல கல்வி கிடைத்துவிட்டது. அவர்களின் எதிர்காலம் ஏதொரு குறையுமற்று அமைந்துவிடும். தன்னைப் போல் பொது நீரோட்டத்தில் கலக்க முடியாது அவன்/அவள் அவதிப்படமான்/மாட்டாள் என தன் சுய விருப்பு வெறுப்புகளை அடக்கிக் கொள்ளும் பழங்குடியின தந்தையின் மன அடுக்குத் தெளிவு பெறுகிறது.

மேலும் தன் பூர்வீகத்தை விட்டு பணியின் நிமித்தமும், இன்ன பிற கட்டாயத்தின் நிமித்தமும் பிரிந்து வாழும் யாவர்க்கும் இந்த கவிதை பொருந்தும்.

Wayfinding
If I were to stop at
every sign I was given
like the sound of an eagle
or the silence and flight
of a young hawk
or growling of a sasquatch
or the jumping fish before my net
or the way the river flows
and the sight of an old crane
as she snaps and kills a fish
with her razor-sharp beak.

If I could, I would turn this
into good medicine
for me and my family
and we would be protected
from all the hate and envy
on this reservation
but I can still hear
the whispers from those
who wait and wait
and take and take
and complain about those of us
who ‘ve reset our lives
in a completely different direction.

If we all touched this sky
and asked the questions
we all wanted answered
i would surely ask
what it is like on the other
side and would it be like
this life but much better
and much simpler.

As we all await our final walk
all we can do is listen
and watch for the signs
that will keep us grounded here
and all I can do as the world spins
around and around is watch
for the signs that my life
was always right and my children
have been given enough teachings
not to repeat what I’ve failed at
and as the day begins,
there are more signs: the call
of the coyote, the shining star,
all of this shown to me
as if I knew what to do with it.

லிட்டில் பீப்புள்(சிறிய மனிதர்கள்) என்னும் கவிதையில் ஒரு பழங்குடி இனத்தவன் வேறொரு பழங்குடி இன மக்களைப் பற்றியும், அவர்களுடனான இவர்களின் உறவு பற்றியும், ஒருவர் மற்றொருவருக்கு செய்து கொள்ளும் உதவிகள்/கைமாறுகள் பற்றியும் விரிவாக பேசியுள்ளார் ஆசிரியர் டேன்டுரான்டு. இதில் லிட்டில் பீப்புள் மரத்தின் மேல் வாழ்ந்தனர் என்றும் இவர்களுடன் அவர்கள் பேச்சுவது கூட இல்லை எனக் கூறுவதன் மூலமும் லிட்டில் பீப்புள் உடல் பலம் குறைந்தவர்களாகவும், கூச்ச சுபாவம் கூடியவர்களாகவும் இருந்தார்கள் என்பதையும் , ஆபத்துக்களில் இருந்து தன்னைக் காத்துக் கொள்ள மரங்களில் வசித்தார்கள் என்பதையும் அனுமானிக்க முடிகிறது. என்ன தான் மற்றொரு இனம் தன்னில் இருந்து மாறுபட்டு , விலகி இருந்தாலும், தன்னைவிட வலு குன்றிய இனமாக இருந்தாலும், எளிய பலம் கொண்ட இனத்தை வலிய இனம் அழியாது பரஸ்பரம் உதவி செய்து மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்த பழங்குடியின வாழ்க்கை முறையை ஆசிரியர் வெகு அழகாக கவிதைகளில் வடித்துவிட்டார்.

The little people
In the cedar forests lived
what we called little people.
They inhabited the trees
and when our village slept
they would come in and take
whatever was left outside.
They would find shells
and trade beads
and the odd fishing knife
to take home to the tops
of their great cedar homes.

We’d know when the little people
had been to our village.
We would simile and not
be upset with them
we’d be upset with ourselves
for leaving anything outside.
And when we would go
into the forest to gather cedar,
at the bottoms of certain trees
we’d sometimes come across
beautiful cedar hats. We’d put
the hats on and continue
to gather cedar and there beneath
another tree would be one
of our fishing knives
newly sharpened and left
for our fishermen. When we
were done gathering cedar
for the year, we’d leave
fresh fish heads for
the little people, as we knew
they loved fish head soup.

In the winter some years
we would go out into the forest
and start a fire to boil fish heads
for the little people. When we left,
they all came down to sit by
the warmth of the fire as they gorged
themselves on fish head soup.
As we went to sleep, we could
hear the little voices singing songs
of thanks. In the morning we found
cedar hats adorned with seashells
and trade beads and all the trinkets
taken from us a long time before.

இதைத் தவிர street healer 2, song of mountains, get away, the shame of man, muddy waters, the first day போன்ற கவிதைகள் பழங்குடிகளின் பல தொன் கதைகளையும், நம்பிக்கைகளையும், வாழ்தலின் பொருட்டு நகரங்களுக்கு புலம் பெயர்ந்து வாழ நேரிடும் போது அவர்கள் சந்திக்கும், ஒவ்வாமைகள், அவமானங்கள், அடையாளப்படுத்தல்கள், பழங்குடி இனப் பெண்களுக்கு நிகழும் கொடுமைகள் என பலவற்றையும் பேசுகின்றன. டேன்டுரான்டுவின் இந்தத் தொகுப்பு சந்தேகத்துக்கு இடமில்லாது ‘மலைப் பாடல்களின் தொகுப்பு’ தான்.